De oude man en zijn paard

In de noordelijke grensmarken leefde een oude man die voor wijs doorging — de grijsaard van de grens. Op een ochtend vluchtte zijn paard weg naar de steppelanden. De buren kwamen hem beklagen. Hij antwoordde slechts: „Wie weet? Misschien is het een geluk.”

Er verstreken maanden. Het paard keerde terug — en met hem wilde paarden van de steppen. De buren kwamen hem gelukwensen met dat fortuin. De oude man antwoordde: „Wie weet? Misschien is het een ongeluk.”

Zijn zoon reed graag op de nieuwe paarden. Op een dag werd hij afgeworpen en brak zijn been. De buren kwamen hem troosten. De oude man antwoordde: „Wie weet? Misschien is het een geluk.”

Een jaar later staken de ruiters van de steppen de grens over. Alle weerbare mannen trokken ten oorlog; van hen keerden negen op de tien niet terug. De zoon was, vanwege zijn been, in het dorp gebleven. Vader en zoon kwamen samen de oorlog door.

“Alles in het leven is als het paard van de oude man.”